الهی چه بی صدا و بی حساب می بخشی و ما چه

حسابگرانه تسبیح می گوییم

سلام دوستان امیدوارم مطالب  این

وبلاگ موردتوجه شما عزیزان قرارگیرد

حتما یادگاری بذارید.

 

 

 

(همانا با یاد خدا دلها آرام می گیرد)

دوست عزیزم ، هر وقت به وبلاگ خودت اومدی ، برای اینکه دلت آروم بشه ،

 یه صفحه از کلام وحی رو بخون. صفحه ای رو که خوندی به خاطرت بسپار و

 در بازدید بعدی صفحه بعدش رو قرائت کن.سعی کن یه ختم قرآن داشته باشی.منتظریم قدم روی چشم ما بذاری.التماس دعا

 

                             

"رجب"، ماه خداست؛ ماه پر بركتی است كه اعمال بسیاری برای آن ذكر شده است. باید خود را در دریای زلالش بشوییم تا پاک شویم. پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: هر كس یك روز از ماه رجب را روزه بگیرد، موجب خشنودی خدا می شود و غضب الهی از او دور می گردد و دری از درهای جهنم بر روی او بسته می شود.

پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: ماه رجب، ماه استغفار امت من است. پس در این ماه بسیار طلب آمرزش كنید كه خدا آمرزنده و مهربان است.

اولین شب جمعه ماه رجب را لیلة الرغائب نامند. در این شب ملائك بر زمین نزول می كنند. برای این شب عملی از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) ذكر شده است كه فضیلت بسیاری دارد و بدین قرار است:

ادامه مطلب...

محفل انس با قرآن کریم

برچسب‌ها: محفل انس با قرآن

ادامه مطلب...

کاش می دانستی تو حلقه ای از تدبیر خدا را شکستی؛ خدا تقلا را برای پیله قرار داد تا به وسیله آن مایعی از بدنش ترشح کند تا پس از خروج از پیله به او امکان پرواز بدهد.پروانه تقلا می کرد. پروانه نه، پیله، می خواست تا پروانه بشود. و از آن دوردست ها می آمد پسری. پسرک رسید.

پیله تکانی خورد، پسرک کنار پیله نشست. پیله تقلا می کرد. پسرک دلش سوخت؛ ساعت ها گذشت. پسرک نشسته بود و

 پیله رنج آزادی بر جان می خرید. پسرک خسته شد، پیله هم. پسرک می خواست ببیند پرواز پروانه را و پیله نمی دانست در

ذهن پسرک چه می گذرد. پسرک قیچی کوچکی را در آورد و سوراخی در ته پیله ایجاد کرد و می خندید برای تماشا، برای پروانه.

پیله آهسته سر خورد، از پیله در آمد، و حالا پروانه شد؛ اما یارای پروازش نبود. جثه اش ضعیف و بالهایش چروکیده بود.

پسرک چشم به بال پروانه داشت و پروانه در حسرت پرواز تقلا می کرد. پسرک انتظار داشت پروانه بپرد ولی نمی دانست

 که پروانه باید تا آخر عمرش روی زمین بخزد.

پسرک نمی دانست چرا؟ پروانه را در دست هایش گرفت؛ اما پروانه دیگر پروانه نبود. پروانه حالا چشم در چشم پسرک

دوخت و گفت: کاش می دانستی تو حلقه ای از تدبیر خدا را شکستی؛ خدا تقلا را برای پیله قرار داد تا به وسیله آن

مایعی از بدنش ترشح کند تا پس از خروج از پیله به او امکان پرواز بدهد.

پسر برای جهالتش گریست. آنقدر گریست تا عارف شد. دیگر پسرک می دانست:

که سختی هایش برای اینست که او پروانه شدن و پرواز کردن را بیاموزد.

"وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَیْءٍ مِّنَ الْخَوفِ وَالْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ

شما را به اندکی ترس و گرسنگی و بینوایی و بیماری و نقصان در محصول می‌آزماییم و شکیبایان را بشارت ده (بقره155)

برچسب‌ها: داستان عرفانی

والعصر

 

رهگذر " والعصر " می خواند  در رهی                                                                  گوش  می داد  قلب و جانش وانگهی

کرد آغاز" بسم رحمن ورحیم "                                                                                          "در امان از شر شیطان رجیم"

کوه و صحرا دید آگاه و به هوش                                                                                                     با صدای رهگذر گشتند به گوش

لحظه ای مبهوت شد از فرط یأس                                                                                           تا که آمد بر لبش " خسران ناس "

دشت پستی پیش رویش جلوه کرد                                                                             وز مهیبش قلب وجانش سکته کرد

عده ای دید او سرا پا بی امان                                                                                                     سخت بودند در فغان وألأمان

در فغان از درد جانکاهی عمیق                                                                                                    ألأمان  از  ناله های   بی دریغ

من چه گویم او زِ آتش ها چه دید                                                                                                 گشت زرد و رنگ رخسارش پرید

ناگه آمد بر لبش بار دگر                                                                                                                                آیه ی "إلّا ألذین " چون پادزهر

 

باد سردی بر وجودش رخنه کرد                                                                                          یک نفس را بار دیگر زنده کرد

ناگهان آن جلوه ها گشت ناپدید                                                                                            لحظه ای دیگر به دشتی شد پدید

آن برهوت عظیم با هیبتش                                                                                                             شد سراپا مست اندر خلوتش

عده ای خندان وشاداب غرق نور                                                                                  صحبتی جانانه بود و پر سرور

دم به دم آوای قرآنی به گوش                                                                                               می رسید از هر طرف چون باد نوش

"مومن و صالح "به گرد هم شدند                                                                                                   در سراپرده جنة جمع شدند

هم "وصیت بر حقیقت "کرده اند                                                                       هم "صبوری" را به زحمت برده اند

چون که آخر شد تمام سوره خواند                                                                                                   لرزه بر اندامش افتاد و فتاد

قصه ی آدم چنین بود ای نسیم                                                                                             راست گفت آن رب اعلی وعظیم

شعر از انسیه خدایی(دانشگاه ایلام)

هنگام انفجار و فرو پاشی ستارگان، گازها و موج های حاصل، ترکیبی بسیار زیبا بمانند گل رُز ایجاد می کنند.

ادامه مطلب...

 

- دروغ از فساد ایمان است.

- مؤمن هرگز ترسو ، حریص و بخیل نمی شود.

- خداوند شخص بردبار و باحیا را دوست دارد.

- دانشمند باتقوی و ثمربخش از هفتاد هزار عابد نادان باارزشتر است.

- هر کس به بندگان خدا ستم کند از شیعیان ما نیست.

- خداوند شخص بد زبان را دوست نمی دارد.

- از سستی و تنبلی بپرهیز زیرا کلید هر زشتی است و دین و دنیای انسان را تباه می کند.

- هیچ فضیلتی همچون جهاد و هیچ جهادی همانند جهاد با نفس نیست.

شما را به پنچ امر سفارش می کنم :

1. اگر مورد ستم واقع شدید ، ستم نکنید.

2. اگر مورد خیانت واقع شدید ، خیانت نکنید.

3. اگر به شما دروغ گفتند ، شما دروغ نگویید.

4. اگر شما را ستودند ، شاد مشوید.

5. اگر شما را نکوهش کردند ، اندوهگین نشوید.

- ای جویندۀ بهشت! چقدر خوابت طولانی و مرکبت کُند و همتت سست و اندک است.

- سخن پاک را از هر کس می گوید ، فرا گیرید ، اگر چه او خود به آن عمل نکند.

 

پسرک پدربزرگش را تماشا کرد که نامه ای می نوشت . بالاخره پرسید : - ماجرای کارهای خودمان را می نویسید ؟ درباره ی من می نویسید ؟ پدربزرگش از نوشتن دست کشید و لبخند زنان به نوه اش گفت : - درسته درباره ی تو می نویسم اما مهم تر از نوشته هایم مدادی است که با آن می نویسم . می خواهم وقتی بزرگ شدی مانند این مداد شوی . پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید . - اما این هم مثل بقیه مدادهایی است که دیده ام . - بستگی داره چطور به آن نگاه کنی . در این مداد 5 خاصیت است که اگر به دستشان بیاوری ، تا آخر عمرت با آرامش زندگی می کنی . صفت اول : می توانی کارهای بزرگ کنی اما نباید هرگز فراموش کنی که دستی وجود دارد که حرکت تو را هدایت می کند . اسم این دست خداست . او همیشه باید تو را در مسیر ارده اش حرکت دهد . صفت دوم : گاهی باید از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی . این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار ، نوکش تیزتر می شود . پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی . صفت سوم : مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه از پاک کن استفاده کنیم . بدان که تصیح یک کار خطا ، کار بدی نیست . در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری مهم است. صفت چهارم : چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست ، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است . پس همیشه مراقبت درونت باش چه خبر است . صفت پنجم : همیشه اثری از خود به جا می گذارد . بدان هر کار در زندگی ات می کنی ردی به جا می گذارد و سعی کن نسبت به هر کاری می کنی هوشیار باشی و بدانی چه می کنی .

حالش خیلی عجیب بود فهمیدم با بقیه فرق میکنه گفت : یه سوال دارم که خیلی جوابش برام مهمه گفتم :چشم، اگه جوابشو بدونم، خوشحال میشم بتونم کمکتون کنم گفت: دارم میمیرم گفتم: یعنی چی؟ گفت: یعنی دارم میمیرم دیگه گفتم: دکتر دیگه ای، خارج از کشور؟ گفت: نه همه اتفاق نظر دارن، گفتن خارج هم کاری نمیشه کرد. گفتم: خدا کریمه، انشالله که بهت سلامتی میده با تعجب نگاه کرد و گفت: یعنی اگه من بمیرم، خدا کریم نیست؟ فهمیدم آدم فهمیده ایه و نمیشه گول مالید سرش گفتم: راست میگی، حالا سوالت چیه؟ گفت: من از وقتی فهمیدم دارم میمیرم خیلی ناراحت شدم از خونه بیرون نمیومدم، کارم شده بود تو اتاق موندن و غصه خوردن، تا اینکه یه روز به خودم گفتم تا کی منتظر مرگ باشم، خلاصه یه روز صبح از خونه زدم بیرون مثل همه شروع به کار کردم، اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود برم و انگار این حال منو کسی نداشت، خیلی مهربون شدم، دیگه رفتارای غلط مردم خیلی اذیتم نمیکرد با خودم میگفتم بذار دلشون خوش باشه که سر من کلاه گذاشتن، آخه من رفتنی ام و اونا انگار نه سرتونو درد نیارم من کار میکردم اما حرص نداشتم بین مردم بودم اما بهشون ظلم نمیکردم و دوستشون داشتم ماشین عروس که میدیدم از ته دل شاد میشدم و دعا میکردم گدا که میدیدم از ته دل غصه میخوردم و بدون اینکه حساب کتاب کنم کمک میکردم مثل پیر مردا برا همه جوونا آرزوی خوشبختی میکردم الغرض اینکه این ماجرا منو آدم خوبی کرد و ناز و خوردنی شدم حالا سوالم اینه که من به خاطر مرگ خوب شدم و آیا خدا این خوب شدن و قبول میکنه؟ گفتم: بله، اونجور که یادگرفتم و به نظرم میرسه آدما تا دم رفتن خوب شدنشون واسه خدا عزیزه آرام آرام خدا حافظی کرد و تشکر داشت میرفت گفتم: راستی نگفتی چقدر وقت داری؟ گفت: معلوم نیست بین یک روز تا چند هزار روز!!! یه چرتکه انداختم دیدم منم تقریبا همین قدرا وقت دارم. با تعجب گفتم: مگه بیماریت چیه؟ گفت: بیمار نیستم! هم کفرم داشت در میومد وهم ازتعجب داشتم شاخ دار میشدم گفتم: پس چی؟ گفت: فهمیدم مردنیم، رفتم دکتر گفتم: میتونید کاری کنید که نمیرم گفتن: نه گفتم: خارج چی؟ و باز گفتند : نه! خلاصه ما رفتنی هستیم کی ش فرقی داره مگه؟ باز خندید و رفت و دل منو با خودش برد